(Salisbury (1971) και Look at Yourself (1971) να έχουν κάνει τη διαφορά. Σύμφωνα με τη λογική της εποχής αλλά κυρίως λόγω της κατακλυσμιαίας δημιουργικότητας που χαρακτήρισε ΟΛΟΥΣ τους μουσικούς των πρώτων χρόνων της δεκαετίας του 70, έξη μόλις μήνες μετά την κυκλοφορία του Look at Yourself (Σεπ.71) μπαίνουν στο Lansdowne Studios και με παραγωγό και ουσιαστικά 6ο μέλος τους, τον Gerry Bron (κι ιδιοκτήτη της Bronze Rec.) ηχογραφούν το καλύτερο (με διαφορά) άλμπουμ τους με τίτλο Demons and Wizards(1972, No 20 M.Bρετανία,No 23 Aμερική). Με τα Salisbury και Look at yourself να έχουν κάνει επιτυχία, το αγγλικό συγκρότημα καθιερώθηκε σαν ένα από τα πλέον δημοφιλή της δεκαετίας του 70 και στη πρώτη περιοδεία τους στην Αμερική, που ξεκίνησε στις 26 Μαρτίου του 1971, έπαιξαν support στους Three Dog Night, μπροστά σε 16.000 άτομα στο State Fairground’s Coliseum στην Ινδιανάπολη. «Όταν φτάσαμε εκεί και είδαμε όλες τις λιμουζίνες και τις groupies, ήταν μια απίστευτη εικόνα» είπε ο οργανίστας Ken Hensley. «Νιώσαμε δέος για όλο αυτό. Το αμερικανικό κοινό μας αγάπησε από το πρώτο λεπτό, πίστεψε με, ανοίξαμε πολλές σαμπάνιες εκείνη την πρώτη νύχτα». Όταν το συγκρότημα επέστρεψε στις ΗΠΑ για δεύτερη φορά, τον Ιανουάριο του 1972, είχαν κλείσει μια συναυλία για τους Deep Purple, με τα 2 συγκροτήματα να είναι πολύ δημοφιλή. «Ο κιθαρίστας των Deep Purple (σ.σ. δεν αναφέρει το όνομά του), πήγαινε στους τοπικούς τηλεφωνικούς καταλόγους και τηλεφωνούσε τυχαία σε νούμερα που αντιστοιχούσαν σε γυναικεία ονόματα, προσκαλώντας τες στις συναυλίες και στα πάρτι. «Έλεγες ότι ήσουν στους Uriah Heep και την επόμενη στιγμή το ξενοδοχείο ήταν γεμάτο γυναίκες», λέει ο Box.
Για να γυρίσουμε στο Demons and Wizards, ο Gerry Bron ήταν παραγωγός με την κλασική έννοια του όρου κι ανοιχτός σε όλες τις ιδέες, ακόμα κι αν ακουγόντουσαν...τρελλές! Με βασικό πυρήνα τον υπέρ δημιουργικό οργανίστα, κιθαρίστα και βασικότατο συνθέτη Ken Hensley, τον τραγουδιστή David Byron και τον κιθαρίστα Mick Box, το συγκρότημα συμπληρώνεται από τον ντράμερ τον Lee Kerslake (από τους Gods, Weed, Toe Fat και National Head Band) που ήλθε μετά από πρόταση του Kerslake και μπασίστα τον πρώην Colosseum, Mark Clarke που είχε αντικαταστήσει τον Paul Newton. Δυστυχώς ο Clarke δεν στέριωσε πάνω από ένα χρόνο, καθώς αποχώρησε πιεζόμενος από το έντονο πρόγραμμα τους, αλλά πρόλαβε και συν-συνέθεσε με τον Ken Hensley, το The Wizard, ένα από τα ομορφότερα τραγούδια του δίσκου αλλά και της δισκογραφίας του συγκροτήματος.Πριν από τη δεύτερη επίσκεψή τους στις ΗΠΑ, οι Uriah Heep μπήκαν στο Lansdowne Studios στο Holland Park, όπου ηχογράφησαν το τραγούδι (και το single B-side Why) μέσα σε λίγες ώρες. Πριν τελειώσει η ηχογράφηση, η ημιακουστική εισαγωγή των The Wizard ενισχύθηκε με την προσθήκη ενός ασυνήθιστου οργάνου, ενός βραστήρα! «Φτιάχναμε ένα φλιτζάνι τσάι και είχαμε την πόρτα του στούντιο ανοιχτή και καθώς ακούγαμε την εισαγωγή του τραγουδιού ακούσαμε το σφύριγμα και σκεφτήκαμε: Περίμενε! θυμάται ο Mick Box. «Πήγαμε στην κουζίνα, ηχογραφήσαμε το σφύριγμα του kettle δύο ή τρεις φορές και το ξανακουρδίσαμε σε υψηλό Ντο. Αυτή είναι η νότα που ακούς στην αρχή του τραγουδιού». (σ.σ. όσες φορές κι αν το άκουσα, δεν μπόρεσα να ξεχωρίσω το σφύριγμα του βραστήρα!).
Για την ιστορία, το τραγούδι ηχογραφήθηκε με προοπτική να κυκλοφορήσει σαν προπομπός του άλμπουμ γι αυτό και μόνο εδώ παίζει μπάσο ο Clarke ενώ στα υπόλοιπα τραγούδια παίζει ο ΝεοΖηλανδός Gary Thain που τον αντικατέστησε (πρώην Keef Hartley Band με τους οποίους είχε παίξει και στο Woodstock)! Οι στίχοι του βασίστηκαν σε ένα φανταστικό επαναλαμβανόμενο όνειρο που έβλεπε κάθε βράδυ για μια εβδομάδα. «Θυμάμαι τον Ken να παίζει Wizard σε μια ακουστική κιθάρα στο πίσω μέρος του βαν μας», λέει ο Box. «Ήταν η πρώτη φορά που άκουσα κάποιον να παίζει κιθάρα με drop-D κούρδισμα. Δεν μπορούσε να βρει μια μεσαία οκτάδα, οπότε ο Mark Clarke το έγραψε και όλο το τραγούδι ακούστηκε καλό. Καταλάβαμε αμέσως ότι ήταν ξεχωριστό κομμάτι».
Με την παρά πάνω σύνθεση, οι Uriah Heep θα ηχογραφούσαν 2 από τα καλύτερα άλμπουμ τους (Demons and Wizards και The Magician’s Birthday) και θα έγραφαν την καλύτερη σελίδα στην ιστορία τους. Ξανά γυρνώ στο Demons and Wizards που μετά το The Wizard με την όμορφη μελωδία στην εισαγωγή, μετατρέπεται σε ένα εντυπωσιακό κομμάτι, ακολουθεί το Traveler in Time ένα hard rock κομμάτι με θέμα τη φαντασία και βασισμένο στο κιθαριστικό riff και το άπλετο wah-wah του Mick Box για να φθάσουμε στο mega hit Easy livin που γράφτηκε από τον Hensley μέσα σε 15 λεπτά! Η κιθάρα έχει ένα επιθετικό ύφος, που δεν συναντάτε εύκολα στα κομμάτια τους και ο τίτλος, προήλθε μετά από μια συζήτηση που είχαν μέσα σε ένα ταξί, επιστρέφοντας σπίτια τους, μετά από μια μαραθώνια τριήμερη ηχογράφηση σε studio. «Βιαζόμασταν να τελειώσουμε το άλμπουμ (σ.σ. Demons and Wizards) για να φύγουμε για περιοδεία. Μιλάγαμε και κάποιος από εμάς είπε πώς οι άνθρωποι πιστεύουν ότι έχουμε μια τόσο εύκολη ζωή (we have such an easy life), παίζουμε, παίρνουμε τα χρήματα και πάμε σπίτια μας. Οι λέξεις «εύκολη ζωή» κόλλησαν στο μυαλό μου κι όταν μπήκα σπίτι μου, κάθισα στο πιάνο και σε δέκα λεπτά το είχα τελειώσει λέει ο Hensley. Η μελωδία του ήταν ένα ασταμάτητος ύμνος στο κυνήγι των ελπίδων και των φιλοδοξιών, ακόμη κι αν παραμένουν δελεαστικά απρόσιτες. Το τραγούδι έφθασε έως το Νο 39 του αμερικάνικου chart μικρών δίσκων και ΔΕΝ μπήκε καν στο αγγλικό chart! Στις 28 και 29 Σεπτεμβρίου 1998, όταν είχε επισκεφτεί την Αθήνα στο πλαίσιο προώθηση μηχανημάτων της εταιρείας Saint Louis Music, όπου (τότε) στην Ελλάδα αντιπροσωπευόταν από τον όμιλο Νάκα, εκτός από μια μεγάλη ραδιοφωνική συνέντευξη που κάναμε στον Capital FM, βγήκαμε για φαγητό όπου όταν οι καλλιτέχνες είναι ελεύθεροι, γίνονται οι καλύτερες συζητήσεις. Έτσι μεταξύ άλλων, μιλώντας για το Easy Livin μού είπε ότι πάντα στους στίχους του ήθελε να περιγράφει το καλό και στο τέλος πάντα το καλό επικρατεί. Ένας φίλος του, παρατήρησε ότι στο τραγούδι υπάρχει θρησκευτικό στοιχείο στο στίχο Easy livin’, and I feel forgiven since you take your place in my heart κι ακούγονται καμπάνες. Τότε το έγραψε χωρίς να έχει συνειδητοποιήσει τι γράφει, κάτι που κάνει όμως σήμερα. Να σημειώσω ότι εκείνη την εποχή της συνέντευξης, ο Ken Hensley ήταν αναγεννημένος χριστιανός, οπότε οι καμπάνες ήλθαν κι έδεσαν!
«Ηχογραφούσαμε στο Λονδίνο, κάτι που ήταν ωραίο, και η χημεία στο συγκρότημα ήταν απαράμιλλη. Δεν υπήρχαν συγκρούσεις προσωπικοτήτων, ούτε φατρίες που να μάχονται για διαφορετικά πράγματα, ούτε αντιπερισπασμοί. Υπήρχε μια μαγεία, ένας συνδυασμός μουσικών που κατέληξε σε ενέργεια και ενθουσιασμό» σημείωσε αργότερα ο Ken Hensley. «Όλοι θέλαμε το ίδιο πράγμα, ήμασταν όλοι πρόθυμοι να κάνουμε τις ίδιες θυσίες για να το πετύχουμε και ήμασταν όλοι πολύ αφοσιωμένοι». Όπως είχε κάνει και στο Look At Yourself, ο οργανίστας Ken Hensley ανέλαβε τον κύριο όγκο των συνθέσεων. Το heavy-grooving Rainbow Demon μιλούσε για έναν αναβάτη σε ένα κατακόκκινο άλογο, «που ανταποκρίνεται σε κάποιο μακρινό κάλεσμα. Το ντελικάτο Paradise μιλούσε για την αναζήτηση ενός νεαρού άνδρα με βαριά καρδιά για την αληθινή αγάπη. Το δραματικό Spell, με τα ουράνια χορωδιακά φωνητικά κι ένα εκπληκτικό σόλο κιθάρας slide του Hensley, είναι ντυμένο με δυσοίωνους στίχους:
I will cast the spell
Be sure I'll cast it well
I will light a fire
Kindled with desire
I'll fill you with fear
So you know I'm here
And I won't be treated like a fool
Το τρομακτικό(σ.σ. το χαρακτηρίζει spooky) Circle Of Hands ήταν εμπνευσμένο από μια επαφή με το υπερφυσικό, περιγράφοντας μια πνευματώδη συνεδρία στην Ιταλία, όπου ξέφυγε από τον έλεγχο και έγιναν πράγματα αλλόκοτα. Αυτά τα πράγματα ξεκινούν λίγο διασκεδαστικά, μετά γίνονται άβολα. Αυτή ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που προσπαθήσαμε να καλέσουμε πνεύματα των νεκρών. Μουσικά, δεν προλαβαίνει η βελόνα να ακουμπήσει το αυλάκι στη Β’ πλευρά και ο βαρύς ήχος του Hammond, δονεί το δωμάτιο. Ατμόσφαιρα που παραπέμπει σε ασπρόμαυρη ταινία τρόμου της δεκαετίας του 50 και τον Byron να επιμένει να ερμηνεύει μοναδικά. Ασχολούμασταν με πράγματα που δεν έπρεπε ποτέ να είχαμε ασχοληθεί» λέει ο Box που συνείσφερε συνθετικά με τα All My Life, το Poet’s Justice, που αρχικά είχε σχεδιαστεί ως ακουστικό κομμάτι, και το όμορφο Traveller In Time. Και τα τρία τραγούδια πήραν μορφή σε jam sessions από τους Byron και Kerslake. « Συνδυάστηκαν πολύ γρήγορα, καθώς ήμασταν πολύ συντονισμένοι ο ένας με τον άλλον. Όλοι βρισκόμαστε σε συνθετικό οίστρο. Έφευγες από το studio για να πιεις μια μπύρα κι όταν επέστρεφες, εύρισκες ένα τραγούδι έτοιμο». Συγκρότημα και παραγωγός (αυτοανακηρυγμένο έκτο μέλος των Heep), η επιλογή του single ήταν εύκολη δουλειά, αφού το Easy Livin’ «φώναζε». Γραμμένο από τον Hensley σε μόλις 15 λεπτά, ήταν μια ειρωνική αντανάκλαση των αντιλήψεων των ξένων για τον τρόπο ζωής του συγκροτήματος. «Όλοι νομίζανε ότι περνάγαμε εύκολα. Στην πραγματικότητα η ζωή μας ήταν studio, περιοδεία, συνεντεύξεις και ξανά το ίδιο, χωρίς διακοπή. Ειρωνικά το ονομάσαμε Easy livin’» λέει ο Hensley. “Ο τίτλος προήλθε από μια συζήτηση που είχαμε στο βαν. Βρισκόμασταν στη βόρεια Αγγλία, οδηγώντας στο Λονδίνο για να ακούσουμε μερικές ηχογραφήσεις στο στούντιο πριν πάμε στο αεροδρόμιο για να πετάξουμε στην Αμερική και o Thain είπε: «Αυτό είναι εύκολο να ζεις, έτσι δεν είναι;». Τού άρεσε του Hensley και το κράτησε για τίτλο!
Οι Mick Box και David Byron ήταν πολύ δεμένοι, φίλοι από τα εφηβικά χρόνια τους, με τον Hensley να εντάσσεται στο συγκρότημα το 1969. Οι σχέσεις μεταξύ του Hensley και των άλλων 4 ήταν επαγγελματικές αλλά ποτέ δεν ήταν ιδιαίτερα στενές. Παρόλα αυτά, ο Hensley λέει ότι η διάθεση στο συγκρότημα ήταν ηλεκτρισμένη όταν άρχισαν να δουλεύουν για το τέταρτο άλμπουμ τους. «Είμαστε 5 νέοι κλεισμένοι σε ένα στούντιο ηχογράφησης, με τη ζωή έξω να κυλά και εμείς να γράφουμε, διορθώνουμε, ξανά γράφουμε. Όλα ήταν εκτός ελέγχου αλλά και όλα υπό έλεγχο» Τραγούδια σαν τα Circle Of Hands, Paradise/The Spell Justice poets αλλά πάνω από όλα Rainbow Demon, ήταν περίπλοκα και μεγαλεπήβολα. Και δίπλα σε αυτά, τα 2.49 δαιμονισμένα λεπτά του Easy Livin’ ακουγόντουσαν σαν ένα ηλεκτρικό πανδαιμόνιο.Το Easy Livin’ ήταν το δεύτερο single που κυκλοφόρησε από το Demons and Wizards (το πρώτο ήταν το Wizad) και τους βοήθησε να ακουστούν στο αμερικάνικο ραδιόφωνο, που διαμόρφωνε τις πωλήσεις των άλμπουμ. Έτσι, βρέθηκαν να παίζουν σε sold-out αρένες, μπροστά σε χιλιάδες ανθρώπους, βγάζοντας τόνους χρημάτων» Και προσθέτει « Ακόμα δεν ξέρω πού πήγαν τα χρήματα εκείνα!"
Συμπερασματικά θα διαβάσετε αυτό που ήδη ξέρατε: ότι το Demons and Wizards είναι η κορυφαία στιγμή τους και μια από τις καλύτερες του λεγόμενου Κλασικού Rock και αντιπροσώπευσε αυτό που ήταν οι Uriah Heep: Μια μελωδική βόμβα, μέσα στο progressive κίνημα και στο αυξανόμενο hard rock της εποχής (σ.σ. τότες δεν υπήρχε ο όρος heavy metal) κι αυτό έγινε κατανοητό και τότε αλλά και στα επόμενα χρόνια.
Μπορεί να ακούγεται πιεστικό να ηχογραφούν δίσκο σχεδόν κάθε 10 μήνες ή και λιγότυερο αλλά όπως λέει ο Hensley «Τότε το απολάμβανα. Είχαμε πολλή ελευθερία να κάνουμε αυτό που θέλαμε, κάτι που ήταν υπέροχο».
ΤΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ
Με αυτό το άλμπουμ, οι Uriah Heep κι ο εξαιρετικός κύριος Roger Dean εγκαινίασαν τη συνεργασία τους με ένα από τα καλύτερα έργα του. Ο μάγος, το δέρμα που φοράει, το ραβδί του, η κάπα του, οι ανεξάντλητες πηγές και η έκλειψη ηλίου, δένουν με τα τραγούδια και τη μουσική, σερβίροντάς μας ένα εξαιρετικό άλμπουμ! Η ομορφία του άλμπουμ φαίνεται στην έκδοση του 2πλού εξώφυλλου που πραγματικά είναι ένας πίνακας ζωγραφικής.
TRIVIA
- Οι ξενέρωτοι Άγγλοι δεν κατάφεραν να βάλουν το Easy Livin στο top μικρών δίσκων, πράγμα που έκαναν οι περισσότερες ευρωπαϊκές αγορές ακόμα και η ελληνική που τότε δεν διέθετε επίσημο chart.
- Δυστυχώς σήμερα το μόνο εν ζωή μέλος είναι ο Mick Box
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ
18/6/21/
Ο ΣΩΤΗΡΗΣ ΤΣΙΑΠΗΣ ΓΙΑ ΤΟ DEMONS AND WIZARDS
Το 1972 ήταν μία απ τιs πιό παραγωγικέs χρονιέs στην Ιστορία του rock... Machine Head, Thick as a brick, Ziggy Stardust, Obscured by clouds, Exile on Main Street, Harvest ,Black Sabbath Volume 4, Close to the edge κλπ. Εν μέσω αυτών των εμβληματικών δίσκων κυκλοφόρησε το '72 και το Demons and Wizards των Uriah Heep, το τέταρτο studio album του συγκροτήματοs, και το πιό ενδεικτικό του ύφουs και του μουσικού στίγματοs που άφησαν στη μακρόχρονη πορεία τουs, ωs αποτέλεσμα κυρίωs του δημιουργικού οίστρου του συνθέτη - οργανίστα Ken Hensley. Eναs καθ' όλα υποδειγματικόs hard rock δίσκοs, που περιέχει ακατέργαστα διαμαντάκια που ακούγονται ακούραστα εκατοντάδεs φορέs. θα ήθελα να ξεχωρίσω κάποια απ τα τραγούδια αλλά δεν μπορώ.. θα ήμουν άδικοs για τα υπόλοιπα, γιατί όλα είναι φοβερά.. απλά προσωπική μου αδυναμία - εκτόs του all time classic "Easy livin" - είναι το "Circle of hands". Mε το καλύτερο (κατά τη γνώμη μου) line up τηs μπάνταs ever - δυστυχώs από αυτή τη μαγική πεντάδα μόνο ο Mick Box είναι ακόμα εν ζωή - σε δαιμονιώδη φόρμα και έμπνευση, οι Uriah Heep με αυτό το album πρόσθεσαν ένα ακόμα αξιόμαχο βαρύ κανόνι στη "Ναυαρχίδα" του rock μουσικού στόλου, βαδίζονταs αξιοπρεπέστατα και αρκετά "ανταγωνιστικά" θα έλεγα μόλιs μερικά βηματάκια πίσω απ τουs Tιτανομέγιστουs του είδουs, τουs Πρυτάνειs τηs hard rock Deep Purple! δικαίωs λοιπόν θεωρείται έναs απ τουs πιό αντιπροσωπευτικούs rock δίσκουs των 70's!
ΥΓ. Γελάω ακόμα όταν θυμάμαι οτι πριν περίπου 50 χρόνια, η αμερικανίδα δημοσιογράφοs του περιοδικού Rolling Stone, Mellisa Mills είχεγράψει στην κριτική της για το πρώτο τους άλμπουμ: "Αν αυτό το συγκρότημα πετύχει,, εγώ θα αυτοκτονήσω"!!! δεν ξέρω τί έκανε τελικά αυτή η κυρία και ούτε με ενδιαφέρει, αλλά θα έπρεπε να τηs πει κάποιοs.."άντε κυρά μου να ασχοληθείs με το σπίτι σου και τα παιδάκια σου και άσε αυτή τη δουλειά για άλλουs"! δεν ξέρω πώs λέγεται και ούτε καίγομαι να μάθω, αλλά αν κάποιοs φίλοs τηs στήληs γνωρίζει ή θυμάται, τον παρακαλώ να το αναφέρει στο Rockmachine, προs χάριν τηs αρνητικήs υστεροφημίαs τηs!
Δημοσίευση σχολίου